Σήμερα πήγαμε να την δούμε –σχεδόν– όλη η «παρέα». Ήταν η πρώτη φορά που την αντικρίσαμε σ' αυτό που πολλοί θα αποκαλούσαν κρεβάτι του πόνου. Κι όμως, δεν φαινόταν να πονάει καθόλου!
Αντιθέτως, είχε διάθεση για αστεία, πειράγματα και διηγήσεις σχετικά με την καθημερινότητά της στο νοσοκομείο. Δεν πτοήθηκε από την πάθησή της... ουδόλως! Σήμερα μπορώ να πω πως μου φάνηκε πιο ζωντανή από ποτέ. Δεν θα μπορέσω να ξεχάσω εύκολα το χαμόγελο που σχηματίστηκε στα χείλη της τη στιγμή που παρουσιαστήκαμε μπροστά της.
Πασχίζαμε να βρούμε έναν γιατρό, μια νοσοκόμα, έστω μια καθαρίστρια να μας επιβεβαιώσει τον αριθμό του δωματίου της. Ακολουθήσαμε την πράσινη γραμμή στα δεξιά και βρεθήκαμε στο Παθολογικό. Όμως, εγώ και οι υπόλοιπες βρισκόμασταν εκεί για πρώτη φορά. Λογικό, λοιπόν, να αμφισβητούμε και να αμφιταλαντευόμαστε για το ποιο από όλα ήταν το δωμάτιο της φίλης μας.
Πάνω-κάτω, πάνω-κάτω στον πλατύ, μακρύ διάδρομο με τους φρεσκοβαμμένους άσπρους τοίχους. Τα καροτσάκια και τα κρεβάτια που είχαν τοποθετήσει απέξω αδικούσαν το μέγεθος του διαδρόμου, μα ταυτοχρόνως φανέρωναν και τη σκληρή πραγματικότητα.
Σε αυτά τα κρεβάτια και σε αυτά τα καροτσάκια, μα και στις καρέκλες –όπως πληροφορηθήκαμε αργότερα– κοιμόντουσαν άρρωστοι, ψυχικά και σωματικά. Το μέρος μπορεί να φαινόταν φιλικό –όσο γίνεται τουλάχιστον όταν πρόκειται για νοσοκομείο– στις έξι και μισή το απόγευμα, αλλά με έκανε να αναρωτιέμαι: το ίδιο φιλικό θα παρέμενε και το βράδυ;
Σχόλια
Δημοσίευση σχολίου